Mevrouw Melis kwam in zorgcentrum Schuttershof in Brunssum terecht nadat ze meerdere keren was gevallen en thuis wonen niet meer verantwoord was. Verhuizen naar een zorgcentrum was voor haar geen bewuste keuze vooraf. Toch kijkt ze nu met een goed gevoel naar haar plek. “Ik ben hier heel goed opgevangen”, vertelt ze.
In het begin moest ze natuurlijk wennen. Aan het gebouw, aan de mensen en aan een andere manier van leven. Maar mevrouw Melis probeert vooral te kijken naar wat er wél is. “Ik ben eigenlijk tevreden”, zegt ze. “Af en toe is er wel eens wat, maar dat heb je overal.”
Voor mevrouw Melis zijn het vooral de gewone dingen die haar goed doen. Bezoek van haar kinderen. Samen aan tafel zitten. Activiteiten en uitstapjes met vrijwilligers. “Ze doen echt veel”, vertelt ze. “We zijn overal geweest.” Juist die momenten geven kleur aan de dag.
Ook op afdeling Plataan zoekt mevrouw Melis graag de gezelligheid op. Soms neemt ze iets lekkers mee om samen te delen. Zo kocht ze pas frieten voor een paar medebewoners. Dan zit ze zelf ook te genieten aan tafel. Van het eten, van het samen zijn en vooral van de reacties van de anderen. “Dan moet je zien hoe ze allemaal smullen”, zegt ze.
Ze weet ook dat het leven in een zorgcentrum niet altijd eenvoudig is. Mensen komen en gaan. Contacten veranderen. Soms moet je opnieuw je plek vinden. Dat kan verdrietig zijn. Toch blijft mevrouw Melis nuchter. “Je moet tevreden zijn”, zegt ze. “Anders heb je niks.”
Over Schuttershof is ze duidelijk. Het gaat haar niet om grote woorden, maar om wat ze ervaart in het dagelijks leven. “Hier doen ze tenminste wat voor de mensen.” En misschien zegt dat precies waar het om draait: goede zorg, aandacht en de ruimte om, op je eigen manier, je leven voort te zetten.