Elke middag is meneer Roumen in zorgcentrum Schuttershof in Brunssum te vinden. Niet omdat iemand hem dat vraagt, maar omdat hij er graag is. Zijn vrouw woont er sinds ongeveer drieënhalf jaar. “Vanaf twaalf uur ben ik hier, iedere dag”, vertelt hij.
De periode voordat zijn vrouw naar Schuttershof kwam, was zwaar. Meneer Roumen zorgde jarenlang thuis voor haar. Dat deed hij met liefde, maar het werd steeds moeilijker. Toen zijn vrouw na een val niet meer veilig thuis kon wonen, kwam ze met spoed naar Schuttershof. Dat was een emotioneel moment. “Gevoelsmatig is het toch moeilijk om uit handen te geven”, zegt hij.
Toch kwam er ook rust. Vooral toen duidelijk werd dat zijn vrouw in Schuttershof kon blijven. Dicht bij huis, op een plek waar zij goede zorg kreeg. “Ik was opgelucht”, vertelt meneer Roumen. “Ik was een heel andere man.”
Inmiddels is Schuttershof ook voor hem een vertrouwde plek geworden. Hij drinkt er koffie, schuift aan tafel aan en helpt soms met kleine dingen. Een bordje opruimen, even meehelpen na een activiteit of gewoon aanwezig zijn. “Ik doe dat zelf”, zegt hij, “en dat wordt gewaardeerd.”
Ook het contact met andere mantelzorgers is belangrijk voor hem. Aan tafel is een band ontstaan. Mensen groeten elkaar, maken een praatje en eten soms samen. “Dat hebben we samen opgebouwd”, vertelt hij. “Het is niet zo stijf. Een ‘hoi’ of ‘goedemiddag’ lijkt klein, maar het is heel groot.”
Wat Schuttershof voor hem bijzonder maakt, zit vooral in de manier waarop mensen met elkaar omgaan. “Ik voel me thuis”, zegt hij. En als hij moet omschrijven wat hij ziet op de afdeling, zegt hij het eenvoudig: “Er wordt hier met liefde gewerkt. En dat waardeer ik ten zeerste.”
Voor meneer Roumen is Schuttershof meer dan de plek waar zijn vrouw woont. Het is ook een plek waar hij dicht bij haar kan blijven.