Soms zit het in iets kleins. Een praatje. Een kop koffie. Even luisteren. Of een grapje, waardoor iemand ineens de slappe lach krijgt. Voor verpleegkundige Susanne Portengen zijn dat de momenten waarop ze weet waarom ze dit werk doet. “Als ik een glimlach op iemands gezicht krijg, dan is mijn dag al goed.”
Susanne werkt op afdeling Abeel in zorgcentrum Schuttershof, een afdeling voor mensen met dementie (PG). Dat vraagt om rust, geduld en creativiteit. “Mijn hart ligt echt bij PG”, vertelt ze. “Ik hou juist van die uitdaging. Soms moet je creatief zijn en de trukendoos opentrekken om iemand de zorg te geven die hij nodig heeft.”
Susanne werkt al sinds 2002 bij Schuttershof en was erbij toen Abeel werd opgestart. Daardoor kent ze de afdeling goed. Ook Schuttershof zelf is in al die jaren een vertrouwde plek geworden. “Het voelt hier als thuiskomen.”
Onlangs verhuisde Abeel naar een geheel vernieuwde plek binnen Schuttershof. Bewoners hebben daar een eigen kamer met een eigen badkamer. “Voor bewoners is het fijn dat ze meer rust en privacy hebben. En voor ons als medewerkers is het prettig dat we rustig zorg kunnen geven, zonder iemand anders wakker te maken”, benoemt Susanne.
Op afdeling Abeel bevindt zich ook de Crisis Interventie Unit, de CIU. Op deze afdeling kunnen ouderen tijdelijk terecht als hun gedrag moeilijk te begrijpen is en er extra begeleiding nodig is. Susanne vertelt dat het dan vooral belangrijk is om rustig te blijven en stap voor stap te zoeken naar wat helpt. “Dat kan een kop koffie en een praatje zijn, maar soms is er ook meer nodig.”
Dit alles maakt haar werk waardevol: aandacht hebben voor wie iemand is en samen zoeken naar wat werkt. Dat doet Susanne niet alleen: “We doen dat met een fijn team van verschillende disciplines.” Ook familieleden, mantelzorgers en vrijwilligers horen daarbij.
Wat Susanne hoopt dat mensen voelen als ze op Abeel komen? “Warmte. Gezelligheid. Huiselijkheid. Een gevoel van thuiskomen, zonder thuis te komen.”